Κυριακή 17 Απριλίου 2011
Σάββατο 16 Απριλίου 2011
Hλιαχτίδα - Τάνια Τσανακλίδου
Χάθηκα ξανά σε λαβυρίνθους κι έχασα καιρό
Να σ'αναζητώ άμοιρη ψυχή μου
Έχασα καιρό άμοιρη ψυχή μου
Θεέ μου πώς ποθώ μιαν ηλιαχτίδα
Ταίρι φωτεινό νά 'χω φυλαχτό
Σε ηλιόλουστη πατρίδα
Σε ταξίδι μυστικό
Με ουράνια πυξίδα
Θέλω να σε βρω να σου ζητήσω μια πνοή
Θέλω να ντυθώ του έρωτά σου τη μορφή
Θέλω να χαρώ μαζί σου την ανατολή
Φως μου ακριβό, αχ μη σπαταληθείς ανώφελα
Σβήνω και ξεχνώ τα περασμένα
Ένα πρωινό όλα θά 'ναι αλλιώς
Τα κομμάτια μου ενωμένα
Θά 'χω δρόμο ανοιχτό
Και στο πλάι μου εσένα
Θέλω να σε βρω να σου ζητήσω μια πνοή
Θέλω να ντυθώ του έρωτά σου τη μορφή
Θέλω να χαρώ μαζί σου την ανατολή
Φως μου ακριβό, αχ μη σπαταληθείς ανώφελα
Πέμπτη 7 Απριλίου 2011
Δευτέρα 4 Απριλίου 2011
Άνοιξη;
Μπήκε η Άνοιξη λένε. Ανθισμένα λουλούδια και δέντρα, πουλιά να κελαηδούν, οι λεμονιές έξω απ'το σπίτι έχουν πλημμυρίσει τον τόπο με τις μυρωδιές απ'τους ανθούς. Τα κρινάκια στις αυλές των σπιτιών και στα μπαλκόνια δίνουν μια υπέροχη αίσθηση και στο μάτι (από τα χρώματά τους) αλλά και στη μύτη, απ΄τη γλυκιά τους μυρωδιά.
Θα ήταν όλα υπέροχα αν ο καιρός συμβάδιζε με την εποχή. Ο ήλιος κρύβεται πίσω από γκρίζα σύννεφα, φοβάται μάλλον τα μπουμπουνιτά και τις αστραπές. Η βροχή πέφτει άλλοτε σιγανά κι άλλοτε δυνατά και ο αέρας όταν δυναμώνει γίνεται ο χειρότερος εχθρός.
Δεν ζητάω πολλά, λιγουλάκι ήλιο και καθαρό, γαλάζιο ουρανό μπας και καταφέρει να μπει η Άνοιξη και στην καρδιά μας...
Θα ήταν όλα υπέροχα αν ο καιρός συμβάδιζε με την εποχή. Ο ήλιος κρύβεται πίσω από γκρίζα σύννεφα, φοβάται μάλλον τα μπουμπουνιτά και τις αστραπές. Η βροχή πέφτει άλλοτε σιγανά κι άλλοτε δυνατά και ο αέρας όταν δυναμώνει γίνεται ο χειρότερος εχθρός.
Δεν ζητάω πολλά, λιγουλάκι ήλιο και καθαρό, γαλάζιο ουρανό μπας και καταφέρει να μπει η Άνοιξη και στην καρδιά μας...

Κυριακή 3 Απριλίου 2011
Σκόρπιες Σκέψεις
Σκόρπιες σκέψεις... Μόνο αυτό έχω, τίποτα άλλο. Και δεν μπορώ να τις βάλω σε μια σειρά. Το μυαλό μου πάει απ'τη μια στην άλλη, και μ'έχει ζαλίσει αυτό το πέρα δώθε. Προσπαθώ να σταματήσω και να τις πάρω μία μία, αλλά μου ξεφεύγουν, κι όχι μόνο αυτό, εκεί που σταματάω, σταματάνε κι αυτές, ένα περίεργο κενό, λες και όταν θέλω να τις "συγυρίσω" σταματάνε να υπάρχουν, και με το που σταματάω την προσπάθεια, τσουπ...να τες πάλι όλες μαζεμένες να κάνουν βόλτες μέσα στο κεφάλι μου.
Ουφ! περίεργο πράγμα αυτό το μυαλό.
Ουφ! περίεργο πράγμα αυτό το μυαλό.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)